„  Powiedz mi, a zapomnę

   Pokaż mi, a zapamiętam

       Pozwól mi zrobić, a zrozumiem...” 

Maksyma Konfucjusza to kluczowe słowa, którymi kierują się w swojej pracy dydaktycznej  panie Ewa Kowal i Anna Bogdziewicz – nauczycielki języka polskiego  w Gimnazjum im. Polskich Noblistów w Krzyżu Wlkp.

Jestem pod wrażeniem widowiska, będącego inscenizacją „ II cz. Dziadów” Adama Mickiewicza, które w dniu 25 maja 2016 roku wystawili( na scenie  Miejsko-Gminnego Ośrodka Kultury w Krzyżu Wlkp. ) uczniowie klas 2a i 2b  Gimnazjum im. Polskich Noblistów z Zespołu Szkół Ogólnokształcących w Krzyżu Wlkp..

Przedstawienie zostało przygotowane w ramach  projektu edukacyjnego realizowanego przez Szkołę, więc tym bardziej uzasadnione są słowa uznania kierowane pod adresem wykonawców  i pań Polonistek, które były odpowiedzialne za całość przedsięwzięcia.

Projekt edukacyjny zakłada udział zespołów klasowych w podejmowaniu celowych działań,  a nie tylko wybranych, utalentowanych w danej dziedzinie uczniów, dlatego przygotowanie tak trudnego ze względu na cechy gatunkowe i poważne przesłania spektaklu było ogromnym wyzwaniem, zarówno dla uczniów jak i ich opiekunów.

            „ Zadaniem nauczyciela jest uczyć tak, aby uczeń sam zaczął się uczyć.”

Uważam, że panie Polonistki wywiązały się z tego zadania wzorowo, a cele realizowanego projektu zostały osiągnięte. Samo zdyscyplinowanie i zmotywowanie do pracy bardzo zróżnicowanych  w swoich temperamentach „ aktorów” było na pewno  nie lada wyzwaniem, ale opłacało się, bo efekt jest imponujący. Wszystkie role zostały zagrane znakomicie, nawet te z pozoru nieme i statyczne, bo w dramacie romantycznym są one bardzo ważne.

Przygotowując widowisko, uczniowie mieli okazję poznać teatr „od środka”. Przekonali się, jak wielką rolę w tej dziedzinie sztuki odgrywa nie tylko słowo, ale także ruch, światło, muzyka i scenografia.   

To wszystko mogliśmy oglądać na scenie, a sami uczniowie, wczuwając się w rolę granych przez siebie postaci, na pewno bardziej zrozumieli poważne przesłanie utworu oraz przypomnieli sobie i utrwalili teoretyczne treści dotyczące kompozycji utworu Adama Mickiewicza.

Przedstawienie było bardzo dobrą lekcją języka polskiego dla występujących w nim aktorów, ale także formą powtórki dla przyszłych maturzystów i wszystkich, którym  polonistyczne, licealne treści zatarły się nieco w pamięci.

Przekonujący w swoich rolach uczniowie przekazywali widzom uniwersalne, wynikające z romantycznego osądu rzeczywistości przesłanie, że „ nie masz zbrodni bez kary”, a kara jest tym sroższa – im wina większa.

Czuwające nad przygotowaniem spektaklu panie Ewa Kowal i Anna Bogdziewicz zadbały o to, by utwór nie zatracił synkretycznego charakteru. Obok partii typowych dla dramatu, wyróżniały się partie liryczne – np. monolog Zosi i epickie – np. wstrząsająca opowieść Sowy ( matki, która zamarzła wraz dzieckiem).

„ II cz. Dziadów” to dramat łączący w sobie cechy dramatu klasycznego i romantycznego. Zostało to bardzo wyraziście wyeksponowane na scenie. Myślę, że po obejrzeniu sztuki , każdy potrafi te cechy wskazać. Z antycznym dramatem łączy „II cz. Dziadów” wierność zasadzie trójjedności( miejsca, akcji i czasu), obecność chóru ( lud przybyły do kaplicy na obrzęd dziadów) oraz postać Guślarza, który na wzór starożytnego koryfeusza przewodniczył obrzędowi i prowadził dialog z bohaterami, w którym jednocześnie brały udział najwyżej trzy osoby. Twórcy przedstawienia zadbali także o wyeksponowanie romantycznych cech utworu, takich jak: metafizyczność i ludowość oraz łączenie realizmu z fantastyką.

Wszystkie te elementy były ze sobą zharmonizowane, a całość w połączeniu z muzyką i grą światła,  stanowiła kondensację sztuk – co w moim odczuciu dawało obraz „ teatru ogromnego”

Jestem pełna uznania i podziwu dla występujących na scenie uczniów i zachęcam ich do poznawania literatury i odkrywania w niej nowych , interesujących treści.

Gratuluję paniom polonistkom -  p. Ewie Kowal i p. Annie Bogdziewicz ( notabene  przed laty  -  moim uczennicom w Liceum Ogólnokształcącym im. mjra Henryka Sucharskiego w Krzyżu Wlkp. - tym bardziej cieszę się z ich pedagogicznego sukcesu). Dziękuję za przeżycia estetyczne, jakich doznawałam w czasie spektaklu oraz życzę ciekawych pomysłów i twórczych, polonistycznych eksperymentów  w dalszej pracy zawodowej.

                                                                  Emilia Gniatkiewicz-Lewkowicz - polonistka